نقطهء دوم در ذكر فضلايى كه مؤلف ايشان را ديده ، ملازمت ننموده [ است ] . [ 207 ] [ سعيد حجره‌دار ] [ سدهء دهم هجرى / شانزدهم ميلادى ] سعيد ، زبدهء ارباب تصنيف و قدوهء اصحاب تأليف ، المتوكل على الملك المجيد ، مولانا محمد سعيد المشهور به « حجره‌دار » اسم سامى خود را تخلّص اشعار گرامى ساخته ، لآلى معانى را ، از بحر خيال به ساحل اظهار مىآرد . مشار اليه را همين سعادت بسنده است كه مدت مديد و عهد بعيد ، محرم اسرار و يار غار حضرت قطب الابرار ابو محمد المشهور به خواجه كلان خواجهء ده‌بيدى - قدّس سرّه - بوده ، رخ نياز بر آستان عاليشأن ايشان سوده ، نفس نفيس را در خلوت قالب به مجاهده تزكيه كرده ، مرآت دل را به صيقل ذكر تصفيه نموده ، منبع انوار اسرار روحانى ساخته ، مظهر اطوار خفى و مظهر انوار غيب الغيبى گرديده ؛ طبع سنجيده و سخنان پسنديده دارد و شاهد احوال او كتاب جمرات است كه در شرح مقامات و كشف كرامات حضرت ايشان تأليف نموده ، چنانچه سابقا در ذكر حضرت ايشان شمّه‌اى از آن مبيّن گشت و جناب مولاناى مذكور را تصنيفات ديگر از غير جمرات نيز هست ، چون كتاب : شعلات الجمرات و ديوان ابيات در شرح معانى آن حضرت كه از غرايب روزگار است . اگر به تفصيل عرض محسّناتش را كرده شود ، سخن مطوّل مىگردد و از گفتار شكرنثار او به يك غزل اكتفا نموده شده :